Mrs Karel De Gucht sells her shares

1 Het bankgeheim in België

Another of the many political scandals who occurred last year, is the one with the wife of our Minister of Foreign Affaires Karel De Gucht.
An unanimous letter to the CFBA (Controle Commision for the Finances, Banking and Assurance business), claims that Mrs De Gucht, Mireille Schreurs, sold Fortis-shares with foreknowledge on the 3rd of October.

On the same day that the evening news announced the sale of all Fortis activities, including ABN-AMRO, Mss Scheurs and her brother sold their whole package of shares ‘without any limit’ in the afternoon. (Humo, who printed the article, mentions that people normally sell ‘without limit’ if in panic or if they have to sell fast.)
Even other friends of Minister De Gucht are claimed to have sold their shares that afternoon.

What the letter did not mention is that Minister De Gucht himself, did not sell any shares that day, or that week.

Another thing that strikes me is that the article talks about the possible foreknowledge of Mss Scheurs, but does not mention anything about the other 100,000 people who sold shares that day. And what about the one who wrote the letter?

Isn’t he or she bound by the Professional Secrecy?
Doesn’t Mss Scheurs have the right to buy or sell shares when she feels like it?
Maybe it is just coincidence that her mother wanted her and her brother to sell all her stocks no matter what the price is; or maybe they had a ‘hunch’. Who knows?

The fact is that the Bank Secrecy is not so secret in Belgium.

If there is suspicion of money laundering or fraud, the bank has the duty to report this to the state. Also for the taxation officer, it has become easier to get ones banking statement. In the past, he had to get permission from a special board of three Top Civil Servants, now he just has to ask this to his district director.

So how can a client trust his bank director like in this case with Mss Scheurs?
Does she have to switch banks, now their relationship is no longer build on trust?
Can she ever trust another bank director after this, after what might be just a hunch?
Where do they draw the line? What is a suspicion and what is client confidentiality?

Let us look in to that:

1 Het bankgeheim in België

“Op 14 september 2007 bevestigde het Hof van Cassatie dat het fiscale bankgeheim op het vlak van de inkomstenbelastingen niet kan worden omzeild door gebruik te maken van gegevens ingezameld in het kader van een andere belasting.”

In tegenstelling tot een dokter of verpleegkundige, is een bank in België niet gebonden door een wettelijk bankgeheim. Volgens de algemene zorgvuldigheidsleer uit het Burgerlijk Wetboek, heeft een bankier slechts een “gewone” discretieplicht.

Wat wel onder fiscaal bankgeheim valt is de inkomstenbelastingen.
Volgens het WIB, het Wetboek voor Inkomstenbelastingen, mag de belastingsadministratie geen inlichtingen verzamelen bij de banken met het oog op het belasten van de cliënten.
Deze regel vervalt echter als er een vermoeden is van belastingsontduiking en daar ook concrete bewijzen voor aan de dag kunnen gelegd worden.
Op zo een moment wordt er een ambtenaar aangesteld door het Ministerie van Financiën, die een onderzoek moet starten.

Ook wanneer men een bezwaar indient tegen de belastingsaanslag, vervalt het fiscaal bankgeheim volledig, en kan de aangestelde ambtenaar alles opvragen bij de banken.

In beide gevallen is zelfs de ambtenaar niet onderhevig aan dit bankgeheim.

Uit een verslag daterende van augustus 2007 blijkt dat van de 27 landen in de EU, er maar 3 landen meer vasthouden aan het bankgeheim, nl België, Luxemburg en Oostenrijk.
“Belastingontduikers kunnen beter aangepakt worden wanneer Europa strengere normen hanteert”, aldus de Commissie, terwijl het voor deze commissie voornamelijk gaat over burgers die een spaarboek hebben in een ander EU-land en waar Jantje Staat maar al te graag een graantje wil van meepikken, zwart geld of niet.

Wanneer deze laatste drie landen volledig zullen zwichten onder de druk, is nog maar de vraag.