Besluit

Met deze presentatie hebben we getracht onze eigen visies en interpretaties samen te vatten en uit te leggen omtrent Beroepsgeheim.
Soms lijkt het misschien niet veel te maken te hebben met Beroepsgeheim in c omdat wij vinden dat de grens met andere deontologische vakgebieden dikwijls heel dun is en wij deze grens toch wouden aftasten.

Ook het feit dat je heel weinig terugvindt van wetteksten, casussen of referenties, behalve dan voor dokters en paramedisch personeel, vinden wij al voor zich spreken en bevestigt alleen maar ons standpunt.

Gaandeweg zijn wij tot de conclusie gekomen dat het eigenlijk in de eerste plaats steeds op hetzelfde neerkomt: Respect.
Respect naar de persoon in kwestie, respect naar jouw leefomgeving, respect voor andermans privéleven, ...

Natuurlijk knelt daar al het schoentje: wij leven in een maatschappij waar het ritme heel hoog ligt en waar de mensen weinig stilstaan bij het welzijn van een ander.
Neem daarbij de mediamacht die meer en meer top issue wordt, en waarbij men niet schuwt om iemand op de rooster te leggen, of het nu ten koste is of niet van deze persoon, zijn privéleven en/of zijn omgeving.

 

Wat is dan beroepsgeheim?
Simpel uitgelegd: Iemand respecteren binnen de werkomgeving.
Maar op welk vlak? Zijn persoon? Zijn werk? Zijn mens-zijn? Kan of moet je iemand afstraffen omdat hij mens is?
Omdat hij fouten kan maken en zijn mond kan voorbij praten?
En tot op welk vlak is die dan verplicht te zwijgen?

Neem nu het voorbeeld van Lhermitte:
Wat doe je met iemand die jou een brief stuurt waarin ze heel duidelijk stelt het niet meer aan te kunnen en haar kinderen dreigt pijn te doen?
Denk je "Ja, ja" en zweer je bij jouw beroepsgeheim?
Dient men op zo'n moment zijn eigen mensheid opzij te schuiven vanwege de letter van de wet inzake beroepsgeheim?

Op deze vraag zullen alle dokters, advocaten en andere mensen die hier beroepsmatig mee getroffen worden, volmondig "JA" zeggen, maar stel deze vraag aan de man in de straat en er zal direct een andere mening naar de oppervlakte komen.
Of dient men een speciale commissie op te richten van 'gewone mensen' die op zo een moment kan en mag ingrijpen?

Langs de andere kant als iemand zoals een Ignace Crombé zo misbruik maakt van zijn positie, kan men uiteraard moeilijk beroepsgeheim als verdediging inroepen.
Of een minister van defensie die op kosten van de staat beschonken liedjes gaat zingen in een bar op een zakentrip naar NY.
Klasseren we dit dan onder de noemer beroepsgeheim?
De uitkom in deze gevallen bleek toch alleszins compleet anders.
De één werd geschandaliseerd en de ander werd met applaus onthaald in het kabinet om er zelfs uiteindelijk voor te zorgen dat zijn "tegenpartij" de bons kreeg.
Ik denk dat we hier in beide gevallen niet over respect kan spreken en toch is het resultaat ohzo verschillend.

Misschien dat er in de toekomst, bij het creëren van nieuwe wetteksten nog eens beter naar het onderwerp beroepsgeheim moet gekeken worden en specifieker moet vermeld worden tot waar deze reikt, rekeninghoudend met het feit dat we allemaal mensen zijn, niet alleen de patiënten of de cliënten maar ook bvb. de oppermacht van dokters.

Deze blijven tenslotte ook wezens van vlees en bloed die uiteraard in de eerste plaats handelen vanuit hun beroep maar ook vanuit dat buikgevoel dat hun ooit heeft laten kiezen voor dat beroep, en dat wordt wel eens vergeten.

Bedankt voor uw aandacht.

Kim, Marianne & Nicolas